In mijn eerdere blogposts over Walter Russell heb ik aandacht besteed aan het spirituele aspect van zijn kosmogonie. (Zie Walter Russell’s ritmische gebalanceerde uitwisseling voor dummies en Being in two worlds.) Russell bezag het universum vanuit een bijzonder perspectief en ik denk dat dit perspectief essentieel is om zijn werk te begrijpen. Al het andere, de ingewikkelde fysische of technische kant van zijn concept van het universum, vloeit hieruit voort.

Russell beschreef het waarneembare universum als een elektrisch tweerichtingsuniversum. Aan de hand van een voorbeeld zal ik in deze blog een aanloop nemen langs ritmische gebalanceerde uitwisseling en spiritualiteit, om vervolgens een verrassend klein sprongetje te maken naar elektriciteit.

Allereerst wil ik je vragen om het volgende korte filmpje te bekijken:

(In case of missing embedded video: click here)

Een waterdruppel valt in het water, niets bijzonders toch?
Misschien toch wel. De natuur geeft in dit soort alledaagse gebeurtenissen al zijn geheimen prijs, maar we lijken het verleerd te zijn om met aandacht te kijken. Dus laten we deze niet bijzondere situatie eens goed bekijken en hem als een ui laagje voor laagje uitpellen.

Buitenste schil

Aan het begin van de video zie je een wateroppervlak dat volledig glad is. Dan valt er een druppel op het vlakke water. Daar waar de druppel het wateroppervlak raakt ontstaat een kuil. Rondom deze kuil ontstaat gelijktijdig een cirkelvormige golf of bult van opspringend water.

Vervolgens zakt het opgesprongen water. De kuil komt omhoog. Voor een kort moment zijn zowel de bult als kuil weer plat. Dan verrijst op de plek van de kuil een kegelvormige bult. Daaromheen is nu een cirkelvormige kuil te zien. Als je heel goed kijkt zul je zien dat de bult zich roterend omhoog en ook roterend omlaag beweegt.
De kuil en bult hebben elkaar afgewisseld en gaan dit nogmaals doen. Er zijn meerdere kringvormige rimpels in het water te zien.

Volgende schil

Er is een stil onberoerd wateroppervlak. Daarop valt een druppel die een deel van het bewegingsloze water in beweging brengt. De vallende druppel creëert een kuil en een bult en deze zijn qua inhoud gelijk aan elkaar. Het water dat onder de waterspiegel wordt weggedrukt komt boven de waterspiegel omhoog. Er is geen water verdwenen en er is geen water toegevoegd.

Het stille stabiele oppervlak is nu opgedeeld in twee vormen, namelijk een bult en een kuil.
De bult rijst totdat hij zijn hoogtepunt bereikt, komt dan een moment tot stilstand en daalt vervolgens tot hij is verdwenen.
De kuil wordt aanvankelijk dieper, tot zijn dieptepunt bereikt is. Dan komt hij even tot rust, vervolgens stijgt hij weer en tenslotte verdwijnt hij.
Voor een kort moment zijn bult en kuil weer één in de vlakke waterlijn, dan verschijnen ze opnieuw.

Hoewel de twee vormen continu in beweging zijn om hun balans terug te vinden, zijn ze samen op elk moment met elkaar in evenwicht.

Als je heel goed kijkt zul je zien dat er zowel boven als onder de waterspiegel op alle momenten ook al een tegengestelde beweging plaatsvindt. Dus tijdens het rijzen van de golf valt er ook water door de lucht naar beneden, eerst een paar druppels, vervolgens steeds meer. Rondom de dalende kuil stijgt tegelijkertijd water naar de oppervlakte.

Via ritmisch gebalanceerde uitwisseling wisselen de kuil en de bult elkaar af. Achtereenvolgend, maar ook gelijktijdig. Het water zelf is geen moment uit balans. De kuil en bult vermenigvuldigen en verspreiden zich als rimpels in het vlakke water.

Een spirituele laag

In the beginning was the word

Er is een situatie van stilte, vormloosheid en eenheid. Een inspiratie, een idee dat wordt bedacht, brengt de stilte schijnbaar in beweging. Er ontstaat een waarneembare vorm, een golf, een trilling. Wat eerst één was is nu in tweeën gedeeld. Eenheid wordt dualiteit. Maar in de dualiteit blijft de eenheid bewaard. Er is niets gegeven wat niet tegelijkertijd is teruggegeven. De natuurlijke wet van liefde is een ritmisch gebalanceerde uitwisseling van geven en teruggeven.

Het seks principe

Het water geeft zich aan de lucht in de vorm van een golf. En tegelijkertijd geeft de lucht zich aan het water in de vorm van een kuil. Samen bereiken ze hun stille hoogtepunt. Ze hebben alles van zichzelf aan elkaar gegeven. Dan geeft de lucht het water terug aan het water en het water geeft de lucht terug aan de lucht. De bult en kuil hebben zich vermenigvuldigd en verspreid.

Dezelfde bewegingen en vormen ontstaan keer op keer. In gang gezet door verlangen (hier de druppel) verspreiden ze zich achtereenvolgend en gelijktijdig. Hoe groter het verlangen des te groter de golf, des te vaker de kuil en bult elkaar afwisselen en des te verder de rimpels zich uitdragen.

Een fysische laag

Up and down the spiral

Er is een bewegingsloos licht. Onzichtbaar voor onze zintuigen en meetinstrumenten, die slechts trillingen registreren. Vanuit dit onzichtbare licht ontstaat beweging. Een elektrische kracht. Twee paar spiraalvormige bewegingen, of vortexen, draaien gelijktijdig en achtereenvolgens van binnen naar buiten (centrifugaal) en van buiten naar binnen (centripetaal).

Centripetaal worden de ronddraaiende bewegingen samengeperst en centrifugaal worden ze verspreid. Vanuit de centripetale bewegingen ontstaat een zichtbare compacte vorm. En tegelijkertijd ontstaat er een ruimte rond de vorm die uitgespreid en donker is. Beide condities polariseren zich. Materie neemt zijn maximale gloeiende bolvormige compactheid aan en de ruimte zijn maximale donkere leegte. Twee tegengestelde condities. De spanning of het potentiaalverschil van beide helften met hun gezamelijke centrum is maximaal. Net als bij de golf en kuil tijdens hun hoogte- en dieptepunt.

Spanning en weerstand

Deze maximale spanning is niet houdbaar. Het verzet tegen de verdeling van eenheid in twee polariteiten is groot. In het voorbeeld werd water omhoog geduwd, maar het wil slechts naar beneden. Het water dat naar beneden werd geduwd, wil weer naar het oppervlak terug. Dit verzet tegen de tweedeling zorgt ervoor dat het water heen en weer zal blijven golven of bewegen tussen de twee polariteiten. Want elke beweging of krachtinspanning naar de ene kant zal eenzelfde beweging of krachtinspanning naar de andere kant teweeg brengen. Deze heen en weer beweging is de elektrische stroom. Met de elektrische kracht worden de vormen (bulten en kuilen) gecreeërd. De impuls was echter afkomstig van de vallende waterdruppel (het verlangen van Mind naar expressie). Elektriciteit en zichtbaar licht zijn effecten. Zij simuleren de energie van het licht van Mind.

Bij het groeien van de bult en de kuil is het verzet groot en de elektrische kracht dus sterk. Het maximale potentiaal wordt behaald. Dan keert het water terug naar eenheid. De elektrische kracht wordt zwakker, er vindt ont-spanning plaats. Via een centrifugale beweging verdwijnt de vorm. Ruimte vindt zijn weg naar het binnenste van materie en doet deze uit elkaar vallen. Gassen ontsnappen uit de materie en vullen op hun beurt de lege ruimte. Vervolgens zal de elektrische kracht weer sterker worden in zijn poging de balans te herstellen en zullen de vorm en ruimte elkaar gaan afwisselen.

Alle materie is elektrisch volgens Walter Russell. En de elektrische kracht is de enige natuurkracht in het universum.

Tot zover voor nu

We stoppen met het pellen van de ui, ook al bevinden we ons nog maar in de buitenste lagen. In mijn volgende en voorlopig laatste blog over Walter Russell’s werk, the two-way electric universe part 2, komen zijn ideeën over magnetisme en zwaartekracht aan bod.

Meer informatie over Walter Russell’s ideeën met betrekking tot licht en elektriciteit vind je in zijn boeken The Secret of Light en A New Concept of the Universe. (Zie library.abundanthope.org)

Wil je op deze blogpost reageren of heb je er vragen over? Ik lees het graag in het onderstaande veld!