Welke kant zal ik in deze blog op gaan? Dat vind ik deze keer heel lastig om te bepalen. Het zal hoe dan ook tegen de stroom in zijn vrees ik. In mijn vorige blog stelde ik het volgende: het bestaan van ziektekiemen is niet meer dan een theorie. Het is tot op de dag van vandaag onduidelijk of mensen en dieren hun ziektes kunnen overdragen aan anderen. Daarom wil ik openstaan voor mogelijke andere verklaringen voor het gelijktijdig ziek worden van mensen en dieren. Zolang we niet weten waarom we ziek worden, kunnen we er namelijk ook niets tegen doen. Ik noemde het een sprongetje down the rabbit hole, maar misschien had ik het beter een sprongetje in een wespennest kunnen noemen?

Ongekend

Ik ben deze blogsite begonnen omdat zoveel waardevolle informatie ongekend blijft. Als de wetenschap een bepaalde koers is ingeslagen kost het vaak heel veel tijd en moeite om weer van koers te veranderen. De ingeslagen koers wordt als waarheid gehouden. Vaak betreft het echter slechts een consensus: een algemeen aanvaarde opvatting. Degenen met een andere visie krijgen weinig ruimte en middelen om hun afwijkende veronderstellingen te onderzoeken en te bewijzen. Zelfs als het ze desondanks lukt om interessante bevindingen te doen, worden ze niet of nauwelijks gehoord.

Ik zou willen dat deze dwarsdenkers wel gehoord worden. Zij zijn het vaak die met revolutionaire uitvindingen komen. Of met de oplossingen voor huidige problemen. Vooral in tijden als deze zou een open blik weleens van levensbelang kunnen zijn.

Wat als de coronamaatregelen niemand beschermen? Wat als de kortademigheid en bloedverklontering die bij een aantal mensen geobserveerd wordt, door iets anders dan een virus veroorzaakt wordt? Is dat dan niet de moeite waard om uit te zoeken? Ik vind van wel.

Ja maar…

…Als virussen ons niet ziek maken vragen, hoe zit het dan met… de waterpokken, lepra, aids, de griep enzovoort enzovoort…?

Ik weet uit ervaring dat een antwoord op de ene ‘ja maar’ onmiddellijk vele nieuwe ‘ja maars’ oproept. In deze blog kan ik onmogelijk ingaan op alle bedenkingen die je zult hebben. Wat ik wel kan doen is je verwijzen naar boeken die een uitgebreide beschouwing geven van dit alles. (Zie onderaan de blog)

…Als ziektes niet besmettelijk zijn, hoe kan het dan dat er veel mensen tegelijkertijd ziek worden met dezelfde symptomen?

Stel je een rivier voor waarin opeens veel dode vissen drijven. Wat is jouw eerste gedachte over de oorzaak van deze sterfte? Een virus? Of denk je, net als ik, dat er iets mis zal zijn met het water?

Eerlijk is eerlijk, als mensen in groten getale ziek worden denken we ook niet heel meteen aan een virus. We denken eerst aan een bacterie. We geven de patiënten snel antibiotica en als ze er niet van opknappen… dan pas… denken we aan een virus.

Over tunnelvisie gesproken

“Er heerst een virus”, zeggen de knappe koppen en het komt niet bij ons op om hier vraagtekens bij te zetten. Waarom zouden we ook?
We hebben er geen verstand van en vertrouwen degenen die ervoor studeerden. Bovendien zien we de uitwerking van virussen met onze eigen ogen. Bijvoorbeeld op de crèche van onze kinderen. Eerst heeft nog niemand de waterpokken. Dan komt er eentje in de groep met rode vlekjes en binnen de kortste keren zijn er een heleboel bespikkelde kinderen.

De vraag is echter: wat zie je en wat veronderstel je? Er zijn namelijk andere verklaringen mogelijk.

Zolang je iets niet weet, neem je aan. Je neemt het aan van een ander die zegt dat hij het weet. Je gelooft diegene. Als we ons alleen maar bewust konden zijn van alles wat we niet weten!

Dat virussen ons ziek maken is een aanname. Dat ziektes besmettelijk zijn, is een aanname. (Een Westerse aanname. Je vindt deze niet in de traditionele Oosterse geneeskunde).

Een nieuwe aanname

Een andere mogelijkheid zou kunnen zijn dat de bolletjes erfelijk materiaal met eiwitschilletje, die men virussen noemt, eigenlijk lichaamseigen exosomen zijn. Dit idee werd maanden geleden naar voren gebracht door Dr Andrew Kaufman.

Exosomen zijn zogezegd miniscule bolletjes met een eiwit omhulsel die in de cel gevormd worden (in de cel heten ze nog endosomen). Met enige regelmaat worden deze bolletjes vervolgens uit de cel gegooid. Over hun functie wordt nog gespeculeerd. Aanvankelijk dacht men slechts dat de cel zo zijn afval opruimt, maar inmiddels is men het erover eens dat de exosomen ook een rol spelen bij de communicatie tussen de cellen. Opvallend is dat cellen veel meer exosomen loslaten wanneer zij bedreigd worden. Bijvoorbeeld door giftige stoffen, stress, ziektes, straling of letsel. Recent heeft men geobserveerd dat exosomen giftige stoffen in zich opnemen en vasthouden. Op die manier beschermen ze de cellen tegen beschadiging.

Zoek de 10 verschillen

Hieronder zie je afbeeldingen van zowel exosomen / endosomen als van COVID-19.

Dr Kaufman heeft eigenschappen van exosomen en COVID-19 naast elkaar gezet:

Het kan moeilijk ontkend worden dat bovenstaande gelijkenis verbluffend is.

In geval van onheil laten de cellen veel exosomen vrij. Zij dienen als het ware als schoonmakers, afleidingsprojectielen en tevens als alarmsysteem. De exosomen waarschuwen de andere cellen, die dan ook meer exosomen loslaten. Men spot dus vooral veel exosomen bij cellen die beschadigd worden of dreigen te worden. Ze verplaatsen zich van cel naar cel en haken daar aan met hun receptoren. Vervolgens gooien de cellen stukjes van zichzelf eruit. Stukjes die uit het RNA (erfelijk materiaal) van de cel gemaakt zijn…

Back to nature’s wonderland

Zou het zo kunnen zijn dat er in het geval van “besmetting” geen gevaarlijke invasie van kwaadwillende indringers aan de gang is, maar juist een wonderbaarlijke hulpoperatie? Een krachtig detoxificatie, of ontgifting? Giftige stoffen worden opgeruimd en de rest van het lichaam wordt gewaarschuwd.

De bolletjes erfelijk materiaal die bij cellen aanhaken vallen de cellen niet aan, maar vertellen de cel wat voor gevaar er dreigt. De stukjes die vervolgens uit de gewaarschuwde cel vrijkomen zijn niet het vermenigvuldigde virus. Het zijn de reddingswerkers, die zich op basis van de binnengekomen informatie zo goed mogelijk hebben uitgerust. Ze betreden het rampgebied om het gevaar te bestrijden en ze alarmeren cellen die nog van niets weten. Ze zijn een gevolg van de schade, niet de oorzaak.

Er wordt geopperd dat mensen en dieren onderling exosomen uitwisselen. Als dat klopt zouden ongeschonden soortgenoten zich op deze manier kunnen voorbereiden op de mogelijke toekomstige bedreiging.

Bomen over bomen

In het boek van Dr Thomas Cowan (zie onderaan de blog) wordt de vergelijking gemaakt met bomen die elkaar waarschuwen als één van hen door insecten wordt bedreigd. Bomen scheiden in dat geval chemicaliën af die via geursporen in de lucht en via schimmels in de aarde door de wortels van andere bomen worden opgepikt. Vervolgens veranderen de gewaarschuwde bomen de smaak van hun bladeren.

Stel nou eens dat die reactie bij een boom automatisch en onbewust plaatsvindt… En stel nou dat deze verandering op de één of andere manier ongemakkelijk is voor de boom… (Misschien kan hij nu tijdelijk minder zonlicht opvangen, ik verzin maar even iets als voorbeeld.) Zou het voor de boom dan niet net zijn alsof hij een ziekte had opgelopen? Als een bomendokter hem zou onderzoeken zou deze in zijn onwetendheid kunnen constateren dat de boom leed aan de ‘beperkte-opvang-van-zonlicht-ziekte’. Een ziekte die weliswaar vanzelf over gaat, maar die het slachtoffer tijdelijk wel kwetsbaar maakt. Een ziekte die trouwens ook nog eens zeer besmettelijk is…

In order to survive

Een boom vecht niet met zijn soortgenoten om zijn voortbestaan veilig te stellen. Bomen steunen juist op elkaar en hebben elkaar nodig om te overleven. Elke boom heeft baat bij de gezondheid van de ander. Misschien geldt dit ook wel voor ons mensen. Wellicht zijn we veel meer met elkaar verbonden dan we ons realiseren. Een uitwisseling van exosomen zou ons in staat stellen om ons snel aan te passen aan een veranderende omgeving. Door samen te werken kunnen onze cellen sneller tot een oplossing komen voor een nieuw probleem. Vervolgens delen zij deze oplossing met elkaar en profiteren alle mensen ervan. Wat een prachtig en krachtig mechanisme zou dit zijn voor de evolutie van het leven! In dat geval zijn virussen er niet op uit om ons te doden. Dan helpen ze ons juist te overleven. Geen strijd , maar samenwerking. Geen schaarste, maar overvloed. Ik voel dat het klopt, dat de natuur zo werkt. Wat voel jij?

Reacties en leesvoer

Duizelt het je misschien een beetje na al het bovenstaande? Voelde je tijdens het lezen al meerdere ‘ja maars’ of ‘kan nooits’ oppoppen? Of heb je net als ik diep van binnen het gevoel dat een nieuw perspectief als deze ergens beter klopt? Laat het me weten in het onderstaande veld!

Misschien wil je er meer over lezen? Dit zijn boeken die ik je kan aanraden:

What Really Makes You Ill? van Dawn Lester en David Parker
The Contagion Myth. Why viruses are not the cause of disease. Thomas Cowan en Sally Fallon Morell
The Invisible Rainbow. A history of electricity and life. Arthur Firstenberg (Aan dit boek moet ik zelf nog beginnen, maar ik heb er al veel over gehoord)