Into nature’s wonderland, deel 3
Buckle up
In 2011 stelde Dr Stephan Lanka, een Duitse microbioloog, deze vraag aan de wetenschappelijke gemeenschap. Zijn eigen standpunt was gek genoeg dat het bestaan van een ziekmakend virusdeeltje nooit wetenschappelijk is aangetoond. Hij was hier zelfs zo zeker van dat hij een weddenschap afsloot. 100.000 euro voor degene die het wetenschappelijke bewijs kon leveren voor het bestaan van het mazelenvirus.
Een jonge Duitse arts nam deze uitdaging aan. Hij overhandigde Dr Lanka zes onderzoeken die het bestaan van de minuscule mazelenverwekker moesten aantonen. Dr Lanka vond in deze onderzoeken echter niet het wetenschappelijke bewijs dat in zijn ogen voldeed. Aangezien er geld mee gemoeid was, kwam het in 2014 tot een rechtszaak. Deze rechtszaak werd in hoger beroep door Dr Lanka gewonnen.
De onderzoeken toonden volgens het Duitse hof, ondersteund door een team van specialisten, geen wetenschappelijk bewijs voor het bestaan van een mazelenvirus.
Laat dit maar even inzakken. Dan kunnen we ondertussen even kijken wat volgens de consensus een virus is en doet.
Wikipedia
Een virus wordt gedefinieerd als een minuscuul deeltje erfelijk materiaal met een omhulsel van eiwit eromheen. Men durft het eigenlijk geen micro-organisme te noemen, want dan zou men beweren dat het leeft en dat is niet helemaal zeker. Wanneer ‘leeft’ iets nou eigenlijk? Daar valt nog over te discussiëren. Een virus kan zich niet zelfstandig voortplanten en heeft geen eigen stofwisseling. Eigenlijk kan en doet het helemaal niets zolang het zich buiten een levende cel van een gastheer bevindt.
Eenmaal in een gastheer aangeland, raakt het virusdeeltje op de één of andere manier (aangezien het nog niets kan en doet) vastgekoppeld aan een cel. Vervolgens kan en doet het virus, dat zich technisch gezien nog steeds buiten de cel bevindt, toch al wel een heleboel. Zo schakelt het erfelijke materiaal van de cel uit en brengt dat van zichzelf in. Dan begint het zich te vermenigvuldigen. Het neemt de cellen van de gastheer over of vernietigt ze en de gastheer wordt ziek.
Even logisch redeneren
Hoe kun je nu wetenschappelijk bewijzen dat een bepaald micro-organisme (of een bolletje erfelijk materiaal in een eiwitschilletje) een ziekte veroorzaakt? De stappen die je hiertoe zou moeten nemen zijn heel logisch en makkelijk te begrijpen:
Allereerst neem je wat lichaamsvloeistof of beschadigd weefsel af van een ziek mens of dier. Vervolgens purificeer en isoleer je de daarin voorkomende ziektekiemen, zodat je puur en alleen de ziektekiemen overhoudt. Daarna dien je deze ziektekiemen toe aan een gezond persoon of dier (oraal, via de ademhaling, of met een injectie) en kijk je of deze hetzelfde ziektebeeld gaat vertonen.
Never, nimmer, nooit niet
Het is misschien moeilijk te geloven, maar aan de hand van bovenstaande stappen heeft men nog nooit een bacteriële of virale ziekteverwekker kunnen aantonen. Met andere woorden: men heeft nog nooit op deze wijze een ziekte van het ene mens of dier kunnen overbrengen op een ander mens of dier. Geen griep, geen AIDS, geen polio, geen cholera, geen corona.
Check check dubbel check
Bacteriën kan men purificeren en isoleren, maar met de minuscule bolletjes erfelijk materiaal, die we een virus noemen, schijnt dat niet goed te lukken. We hebben dan ook nog nooit echt een afzonderlijk ‘biochemisch gekarakteriseerd’ virusdeeltje gezien.
In de bovengenoemde onderzoeken werd het niet geïsoleerde zogenaamde mazelenvirus bovendien ook niet aan een gezond mens of dier toegediend. In plaats daarvan gebruikte men dierlijk weefsel in een petrischaaltje. Men zag het volgende in het schaaltje gebeuren: Het materiaal (of “virus”) werd toegediend aan het weefsel en vervolgens ging het weefsel dood. Op basis hiervan concludeerde men dat het virus het weefsel had gedood. Wat de wetenschappers echter niet hadden gecontroleerd was of het weefsel wel was blijven leven indien er geen zogenaamd virus was toegediend.
Dr Lanka liet in onafhankelijke laboratoria de weefsels op precies dezelfde wijze verwerven en behandelen als in bovenstaande onderzoeken. Alleen diende men nu geen niet-geïsoleerd virus materiaal toe. En wat bleek? De weefsels stierven evengoed, het virus was hiervoor niet verantwoordelijk.
Volgens Dr Lanka sterven cellen tijdens dit soort onderzoeken door verhongering en vergiftiging. De weefsels wordt voeding onthouden, omdat hongerige cellen het vermeende virus makkelijker zouden kunnen opnemen. Bovendien dient men toxische antibiotica toe, zodat de verwachte celdood niet toegeschreven kan worden aan bacteriën.
Slechts een theorie
Het belangrijkste punt dat ik wil maken is de volgende: dat virussen ons ziek maken is niet meer dan een theorie. Een theorie die tot op de dag van vandaag niet bewezen is.
Het bestaan van ziektekiemen is een aanname.
In het Engels noemt men deze theorie the germ theory. Vertaald is dat zoiets als de ziektekiemtheorie. Wij geloven dat een onzichtbare vijand ons ziek kan maken en vanuit die geloofsovertuiging proberen we ons te beschermen. Dit heeft momenteel nogal wat consequenties voor de samenleving.
Als gevolg van de huidige coronamaatregelen, wordt de vraag of deze theorie eigenlijk wel juist is inmiddels steeds vaker en luider gesteld. Voor de duidelijkheid: Dat mensen ziek worden met bepaalde symptomen, trekt men hierbij niet in twijfel. Waar men aan twijfelt is de oorzaak van die symptomen. Is de oorzaak een onzichtbaar, ziekmakend, al dan niet levend schepsel van moeder natuur dat net als alle andere schepsels strijdt voor zijn bestaansrecht? Of… reageren veel van onze lichamen misschien op dezelfde wijze op één of andere stressfactor waarmee ze te maken hebben?
Een andere belangrijke vraag die men stelt is: Als een virus niet geïsoleerd wordt en men de precieze structuur ervan niet kent, hoe kan een test dan bepalen of iemand het virus heeft? Wat meet een dergelijke test dan?
Ik test ik test wat jij niet test…
De PCR test, die we tegenwoordig allemaal kennen als test voor corona, is niet geschikt voor diagnostiek. De pas overleden bedenker van het instrument, Kary Mullis, zei dat zelf. Hij ontwikkelde het instrument om er genetisch materiaal mee te bestuderen en won daarvoor de nobelprijs. Dezelfde PCR methode gebruikt men om mensen op HIV te testen. Kary Mullis vond dat geen goede gang van zaken, aangezien zijn instrument daar niet geschikt voor is. Bovendien ontbreekt volgens hem ook hier het bewijs dat AIDS veroorzaakt wordt door een virus…
(In case of missing embedded video: click here)
“Scientists are doing an awful lot of damage to the world in the name of helping it. I don’t mind attacking my own fraternity because I am ashamed of it.” – Kary Mullis, Inventor of Polymerase Chain Reaction (PCR test)
In de volgende post
Er bestaat een andere ongekende theorie over wat virussen zijn. In deze theorie maken de minuscule bolletjes erfelijk materiaal in een eiwitschilletje ons niet ziek, maar zijn ze onderdeel van onze genezing. Wil je hier meer over weten? Lees dan vooral mijn volgende blog!
P.S. Wie zich afvraagt hoe de germ-theory zo populair heeft kunnen worden, zou de volgende boeken (in pdf-vorm) eens kunnen bekijken:
Pasteur: Plagiarist, Imposter – The Germ Theory Exploded by R. B. Pearson (1942)
Béchamp or Pasteur? – A Lost Chapter in the History of Biology by Ethel Douglas Hume (1923)